Czy osoba biedna i zadłużona jest równie wolna jak miliarder? Czym jest przedsiębiorczość? Cechą szczególnie uzdolnionych bądź pracowitych osób czy też raczej właściwością dobrze zorganizowanych społeczeństw? Jak powstaje wolny rynek? W wyniku spontanicznych procesów czy dzięki interwencjom państwowym? Język neoliberalizmu ukazuje, że słowa takie jak „wolność”, „przedsiębiorczość” czy „rynek”, które odgrywają podstawową rolę w języku współczesnej polityki, mogą odsyłać do wielu różnych zjawisk i służyć do argumentowania na rzecz całkowicie odmiennych stanowisk politycznych. Niestety najczęściej tego nie zauważamy, ponieważ debata publiczna ostatnich kilkudziesięciu lat została zdominowana przez neoliberalizm, którego przedstawiciele narzucili nam swoją interpretację wspomnianych słów. Książka Język neoliberalizmu jest próbą opisania, jak w praktyce wygląda ta dominacja doktryny neoliberalnej. „Markiewce udało się dowieść prawdziwości słynnego cytatu z Keynesa, głoszącego, że wszyscy ci praktyczni ludzie zajmujący się polityką służą jakiemuś dawno zmarłemu ekonomiście. Nawet jeśli uważają, że są w swych sądach i ocenach zupełnie niezależni”. Fragment przedmowy Rafała Wosia, dziennikarza, autora książki To nie jest kraj dla pracowników „Wartość książki Markiewki polega na tym, że może stać się ona istotnym punktem odniesienia zarówno dla praktycznych debat dotyczących codziennego funkcjonowania naszych mediów, polityki i społeczeństwa, jak i dla bardziej zamkniętych dyskusji eksperckich na najwyższym poziomie pojęciowej złożoności”. Fragment recenzji wydawniczej Jana Sowy, kulturoznawcy, autora Fantomowego ciała króla

Źródeł do dziejów szkolnictwa jest wiele. W proponowanej publikacji uwaga zostanie skupiona na trzech najbardziej popularnych. Pierwsze to sprawozdania szkolne, które wydane były przede wszystkim w pierwszej połowie XX wieku. Zawierają one z jednej strony obraz szkoły, z drugiej również materiał o charakterze naukowym, bowiem najczęściej rozpoczynano takie sprawozdania artykułami o charakterze naukowym. Drugim źródłem są protokoły rad pedagogicznych, które zawierają ciekawe dane choćby co do problemów wychowawczych z jakimi borykano się w szkole czy też działalnością poszczególnych organizacji szkolnych, których sprawozdania dołączono do protokołów. Trzecim, najbardziej popularnym jest kronika szkolna – rozpoczynając pracę nad monografią najczęściej sięga się do tego właśnie źródła. Jak wspomniano wcześniej kroniki szkolne ewoluują i dziś często zamiast opisu wydarzenia umieszcza się bogatą dokumentację fotograficzną, która nie jest niestety podpisana. Monografia ma na celu przede wszystkim charakterystykę tych żródeł, jak również wskazówki metodologiczne w jaki sposób owe źródła wykorzystywać. Wydaje się, że będzie przydatną dla studentów podejmujących tego typu badania czy też innych zainteresowanych badaczy zajmujących się tematyką dziejów szkolnictwa. Dodatkowo z jednej strony porządkuje dotychczasową wiedzę na ten temat, z drugiej zaś wnosi wiele nowych i ciekawych wątków.